Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Υγρόν πυρ #03

Posted: Οκτώβριος 29, 2012 in Uncategorized
Προς :

  • Δεξιούς τρέχα – γύρευε
  • Νοσταλγούς του Μεταξά
  • Ψεκασμένους
  • «Χτισμένους» χρυσαυγίτες
  • Αριστερούς ινστρούχτορες
  • Απολογητές του υπαρκτού σοσιαλισμού
  • Ακραιφνείς μνημονιακούς
  • Θεολόγους Φιλελεύθερους
  • Δραχμολάγνους
  • Δραχμοφοβικούς
  • Πασόκους διαπλεκόμενους
  • Παρτάκηδες – βολεμένους συνδικάλες
Με ξένο κώλο μάγκες, γίνομαι και εγώ πούστης*.
(* Με κάθε σεβασμό στους gay)

Υγρόν πυρ #02

Posted: Οκτώβριος 8, 2012 in Uncategorized
Τα χρήματα  που δεν πλήρωσαν «οι έχοντες» – σύμφωνα πάντα με τη ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ και την περίφημη συνέντευξη τύπου- είναι περισσότερα από τα όσα π.χ. ;

– Δεν πληρώνουν οι τζαμπατζήδες στα λεωφορεία ή στο ΜΕΤΡΟ

– Δεν πληρώνουν αυτοί που σηκώνουν τη μπάρα στα διόδια

Έχει υπολογίσει κανένας την αναλογία φοροδιαφυγής ανάμεσα σε φτωχούς / πλούσιους. ;

Ο φτωχός είναι κλέφτης / φοροφυγάς / μπαταξής / αντικοινωνικός

Ο πλούσιος απλά κάνει ρυθμίσεις / διαπραγματεύεται / επωφελείται ευεργετικών διατάξεων / του λένε και μπράβο όταν πληρώνει, προφανώς επειδή αν ήθελε μπορούσε και να μην πληρώσει καθόλου

Ο φτωχός κλείνει κανένα ημιυπαίθριο και προσπαθεί με χίλιες μαϊμουδιές -με την ευλογία του κράτους που προσπαθεί να εισπράξει – να τον νομιμοποιήσει.

Ο πλούσιος φτιάχνει κανένα mall, κανένα συγκροτηματάκι γραφείων, καμμιά βιλίτσα και πάλι τα ίδια.

Τα πάντα είναι θέμα λεκτικής διατύπωσης και ποσότητας γιατί ο φοροφυγάς ή ο αυθαίρετος είναι πάντα τέτοιος άσχετα αν μιλάμε για 100 ή για 100,000 ευρώ ή για ένα γκαράζ ή για βίλλα 2,000 τ.μ. με ναΐσκο για να πάρουμε ρεύμα.

Τελικά όλα τα γουρουνάκια είναι ίσα αλλά κάποια είναι περισσότερο ίσα από τα άλλα.

Οι φτωχοί στην Ελλάδα βρίζουν τους πλούσιους γιατί απλά θα ήθελαν και οι ίδιοι να είναι πλούσιοι και να κάνουν τα ίδια.
Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι είναι στη μοίρα τους, με τα μυαλά που έχουν, να είναι μια ζωή στον τροχό και να αγωνίζονται για λίγα ψίχουλα ασυδοσίας για την πάρτη τους, αλληθωρίζοντας ψηλά, αδυνατώντας να καταλάβουν την ρίζα τους προβλήματος, που είναι οι ταξικές διαφορές.
  ———————————————————

Μην σας κακοφαίνεται ναι αυτό είναι πλέον το δίπολο , φτωχοί-πλούσιοι, μετά την καταβαράθρωση της «μεσαίας αστικής τάξης» – εδώ γελάμε. 
Καλή σας ώρα νοικοκυραίοι , εκεί που βρίσκεστε. 
Τα θέλατε και τα πάθατε είναι η αλήθεια.

Βέβαια αυτό με το χαράτσι της ΔΕΗ, αν ισχύει και είναι νόμιμες οι μειώσεις/απαλλαγές, βγάζει λίγο μάτι, γιατί κάνει εξόφθαλμη την μεροληψία του συστήματος υπέρ των εχόντων και κατεχόντων και δεν θέλουμε να ξυπνήσει απότομα το popolo, όχι γιατί θα κάνει τίποτα αλλά στενοχωριέται και χαλάει το κρέας του.

Υγρόν Πυρ #01

Posted: Σεπτεμβρίου 29, 2012 in Uncategorized
Κάποιοι είναι με την τρόικα και την προτρέπουν να σκληρύνει την στάση της και να μας πηδήξει όσο γίνεται για να σωθούμε, προπαγανδίζοντας την νέα τάξη των νοτιοευρωπαίων γκασταρμπάιτερ και βορειοευρωπαίων γκαουλάιτερ, ελπίζοντας ότι αυτοί θα είναι στους δεύτερους.

Κάποιοι άλλοι είναι υπέρ της διατήρησης αυτής της κατάστασης που μας έφερε ως εδώ κλείνοντας τα μάτια και αλληθωρίζοντας σε προνομιούχες κάστες ιδιωτικές και δημόσιες, κραδαίνοντας το λάβαρο της επανάστασης και σπρώχνοντας τους άλλους στο χορό του Ζαλόγγου.

Με την Ελλάδα και τους Έλληνες ποιοι να είναι, γιατί σίγουρα δεν είναι καμιά από τις παραπάνω κατηγορίες.

Από σύσταση του Ελληνικού Κράτους στη σύγχρονή μορφή του, είχαμε κάστες διεφθαρμένων και συναλλασσόμενων κρατικιστών που ροκάνιζαν τα πάντα, προγόνους και διδασκάλους των σημερινών αδιάφορων, παρτάκηδων Ελληναράδων

Είχαμε Τουρκόφιλους, Αγγλόφιλους, Ρωσόφιλους, Αμερικανόφιλους, Σοβιετόφιλους, Γερμανοναζιστόφιλους, εσχάτως και τροϊκόφιλους, με τη μία τάξη απεχθέστερη της άλλης.

Το μόνο είδος εν ανεπαρκεία είναι οι Ελληνόφιλοι….

Οι απορημένοι…..

Posted: Μαΐου 7, 2012 in Uncategorized




Για όσους αναρωτιούνται, απορούν και εξίστανται, ας τους θυμίσω μερικά πράγματα από ιστορία που δεν διδάσκεται :

Ποιος υπέθαλψε άραγε το ναζισμό μετά τον Β’ΠΠ ;
Μήπως η Δύση για να τους χρησιμοποιήσει στον αντικομμουνιστικό αγώνα ;

Το όνομα «Ράινχαρτ Γκέλεν» μήπως το ξέρετε ;

Μήπως οι περισσότεροι αξιωματικοί που στελέχωσαν μεταπολεμικά την Μπούντεσβερ (διάδοχο κατ’ όνομα της Βέρμαχτ, υπηρετούσαν φανατικά τον Αδόλφο) ;

Ποιοι έδωσαν συγχωροχάρτι στην Αυστρία και βγήκε αθώα περιστερά ;
Ποιος έβγαλε τον Βαλντχάϊμ Γ.Γ. του ΟΗΕ ;

Ξέρετε πόσα ακόμα τέτοια θα μπορούσα να πω;

Τα τελευταία χρόνια στην γενική προσπάθεια αποδόμησης και αναθεώρησης που είναι της μόδας, κάποιοι πάνε να γυρίσουν την ιστορία «τα μέσα έξω»

Μην απορείτε και σκίζετε τα ιμάτιά σας, αγαπητοί μου, που μάθατε την ιστορία από τον Σκάι και τα ένθετα της Ελευθεροτυπίας.

Η λεκάνη που πάτε να πλύνετε τα χέρια σας ζέχνει………

Υ.Γ. Η αλήθεια επίσης είναι ότι, αν δεις πίσω από την MADE IN USA & ENGLAND εκδοχή της ιστορίας του Β’ΠΠ, δηλαδή του Τσόρτσιλ που πήρε και βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας (!!!) ,  όπου ο πόλεμος αρχίζει με την Μάχη της Αγγλίας, το Ελ Αλαμέιν  , το Περλ Χάρμπορ και τελειώνει με την D-DAY, αν δεν ήταν ο Κόκκινος Στρατός τώρα θα μαθαίναμε τα Ελληνικά για δεύτερη γλώσσα. 

>Το κουβάρι …

Posted: Ιουνίου 14, 2011 in Uncategorized

>

Η ελλάδα είναι ένα τεράστιο μπάχαλο ανισοτήτων που πολλές φορές δεν αποτυπώνεται στατιστικά. Έτσι αναγκαζόμαστε να ψάχνουμε διάφορες κορυφές που να μας δείχνουν το τεράστιο παγόβουνο που βρίσκεται από κάτω. Κοιτάξτε πχ αυτήτην είδηση. Τι μας λέει. Πως οι ιδιωτικές δαπάνες των ελλήνων στην παιδεία είναι διπλάσιες από αυτές των ισπανών και των ιταλών που διαθέτουν πενταπλάσιους πληθυσμούς. Δηλαδή οι έλληνες ξοδεύουν περίπου 850.000ευρώ το χρόνο ανά 10.000 κατοίκους σε ιδιωτικές δαπάνες στην παιδεία, τη στιγμή που οι ισπανοί πληρώνουν 95.000 ευρώ ανά 10.000 και οι ιταλοί 70.000ευρώ. Και οι ίδιες δαπάνες είναι σχεδόν ανύπαρκτες στη Γαλλία και στη Γερμανία (187ευρώ ανα 10.000 κατοίκους το χρόνο).

Παρόμοια κατάσταση ισχύει και στην ιδιωτική ιατρική δαπάνη. Στην ελλάδα οι πολίτες πληρώνουν από την τσέπη τους περίπου το 40% των ιατρικών δαπανών τους, 10μονάδες παραπάνω από τον ευρωπαικό νότο όπου το αντίστοιχο ποσοστό κινείται κάτω από το 30% και 20μονάδες παραπάνω από τον ευρωπαϊκό βορρά. Κι αυτά τα στατιστικά είναι πραγματικά ελλειπή διότι στη eurostat η χώρα απουσιάζει πλήρως από τους αντίστοιχους πίνακες και επιπλέον τα στατιστικά δεν μετράνε το υψηλότατες και πολύ διαδεδομένες μαύρες δαπάνες του συστήματος (φακελάκια κλπ).
Την ίδια στιγμή η δημόσια φαρμακευτική δαπάνη έχει τετραπλασιαστεί μέσα στη δεκαετία, φτάνοντας τα 7-8δις το χρόνο. Η Ισπανία για παράδειγμα, ξοδεύει περίπου 14δις για πληθυσμό 46εκ. Με λίγα λόγια οι δημόσιες φαρμακευτικές δαπάνες για την υγεία στην ελλάδα είναι παραπάνω από διπλάσιες της Ισπανίας (το ίδιο περίπου ισχύει και για τη γερμανία).
Κι όλα αυτά χωρίς να βάλουμε μέσα φακελάκια και άλλα όμορφα τα οποία στη χώρα μας είναι κοινή πρακτική αλλά παρόλαυτά δεν υπολογίζονται στις στατιστικές.


α) το κράτος δεν διαθέτει πολλούς δημόσιους υπαλλήλους, αλλά οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι υπάρχοντες είναι δραματικά ελλείπείς. Άρα υπηρεσίες που προσφέρονται κατ’ όνομα δωρεάν, αναγκάζουν τους πολίτες να ξοδεύουν ιδιωτικά, κάτι που μειώνει και την αγοραστική δύναμη των πολιτών και αυξάνει τις ανισότητες. Και σε αυτό έχουν την κύρια ευθύνη οι κυβερνήσεις που βλέπουν το κράτος ως προέκταση της πολιτικής τους ισχύς κι όχι ως υπηρέτη κάποιου δημοσίου συμφέροντος…

β) χωρίς να ξεχνάμε φυσικά και τους ίδιους τους ΔΥ που στην πλειοψηφία τους αποτελούν μέρος των κομματικών μηχανισμών. Στην ουσία τόσα χρόνια (πλην εξαιρέσεων) συντηρούν και θρέφουν αυτό το σύστημα και μέχρι στιγμής δεν έχουν δείξει να κουνιόνται παραμόνο εάν η κυβέρνηση τους θίξει ευθέως με κάποιο τρόπο. Άρα εμφανίζονται ως μια τάξη ανθρώπων που βρίσκεται αυτονομημένη από την κοινωνία, δεν διαπραγματεύονται μαζί της αλλά με την κυβέρνηση που ελέγχει τις χρηματικές ροές τους. Κι αυτή η αποξένωση δεν κάνει καθόλου δύσκολο το γ.

γ) η παραπάνω πραγματικότητα λειτουργεί ως κεκρόπορτα από κάθε νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση που καλεί σε μικρότερο κράτος, καθώς οι πολίτες δεν είναι καθόλου ευχαριστημένοι από το επίπεδο των υπηρεσιών που λαμβάνουν. Αν ξοδεύεις τόσα χρήματα ήδη σε ιδιωτική παιδεία, δεν είναι δύσκολο να σε πείσει κάποιος πως η δωρεάν δεν σου προσφέρει και πολλά. Φυσικά δεν σου λέει το δεύτερο σκέλος της εξίσωσης, πως δηλαδή θα πληρώνεις ακόμα περισσότερα στους ιδιώτες, αυτό όμως δεν σημαίνει πως το πρώτο σκέλος δεν ισχύει. Και η ισχύς του πρώτου κάνει, πιο πιστευτό το ψέμα του δεύτερου (πως μόλις περάσουν στους ιδιώτες οι υπηρεσίες που θα λαμβάνουμε θα είναι καλύτερες και φθηνότερες).

δ) Στη καθημερινότητα όμως, αυτό σημαίνει πως τα 1000 ευρώ που έχει διαθέσιμα ένας κάτοικος στην αθήνα δεν αγοράζουν τις ίδιες υπηρεσίες και αγαθά με 1000 ευρώ στο βερολίνο, ή τη γρανάδα. Με αυτόν τον τρόπο η αξία ενός “συνήθη” μισθού μειώνεται και ο κάτοχός του θα πρέπει να βρει άλλους τρόπους για να ανταπεξέλθει στο κόστος ζωής. Οικογενειακούς ή προσωπικούς, νόμιμους, αδήλωτους ή παράνομους. Αυτή η κατάσταση δημιουργεί και μια ηθική απαξίωση στην εργασία, διότι η εργασία από μόνη της -σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού- δεν είναι ικανή να συντηρήσει τον εργαζόμενο

ε) Επιβεβαιώνει πως οι ανισότητες στη χώρα είναι ακόμα μεγαλύτερες από ‘τι δείχνουν οι στατιστικές. Τα ελληνικά νοικοκυριά ζουν σε μια από τις πιο ακριβές χώρες της ευρωζώνης, ξοδεύοντας διάφορα ποσά που φαντάζουν απίθανα ακόμα και για τους υπόλοιπους νότιους (στο παράδειγμά της ιδιωτικής παιδείας ξοδεύουμε 10φορές παραπάνω σε σχέση με την Ιταλία και την Ισπανία). Κυκλοφορεί λοιπόν ένα τεράστιο ποσό αδήλωτου και μαύρου χρήματος που κάνει τις ανισότητες ακόμα χειρότερες, διότι ο πληθωρισμός που δημιουργούσε αυτό το χρήμα από τους έχοντες έκανε τη ζωή ακόμα πιο δύσκολη για τους μη έχοντες.
Κι αυτό ήταν ακόμη πιο δραματικό τις καλές εποχές. Οι υψηλές τιμές στην ελλάδα δημιουργούνται από τα δεκάδες καρτέλ που υπάρχουν, αλλά συντηρούνται από το επίπεδο κατανάλωσης που δεν μπορεί εύκολα να εξηγηθεί από αυτό που ονομάζουμε συνήθη μισθό. Και το χειρότερο αυτής της τριτοκοσμικής κατάστασης είναι πως το καθεστώς αυτό -και λόγω του μηχανισμού που περιγράψαμε στο δ- θεωρείται ντεφάκτο νομιμοποιημένο.
Από τα υποβρύχια υπέρ της πατρίδος, μέχρι τις Μίζενς, τα φακελάκια, και το καρτέλ των καθηγητών σε τουριστικό νησί που προειδοποιούσαν γνωστό μου να μην ρίξει τις τιμές στα ιδιαίτερα και χαλάσει την πιάτσα, θέλοντας ικανό μερτικό τον απερίγραπτοπλούτο που κυκλοφορούσε στο νησι. Όλοι μας έχουμε κάποιο κοντινό παράδειγμα να περιγράψουμε αν δεν το έχουμε ζήσει ήδη. Στην πραγματικότητα έχουμε μια κατάσταση ο κλέψας του κλέψαντος, με μόνιμα θύματα αυτούς που φυσικά δεν έχουν μεγάλη διαπραγματευτική ισχύ. Μέχρι πριν λίγο καιρό αυτοί ήταν κυρίως οι νέοι και οι μετανάστες, σήμερα ο αριθμός διευρύνεται.

Ειλικρινά δεν μπορώ να σκεφτώ “λύση” σε αυτή την κατάσταση. Σίγουρα χρειάζεται μια κυβέρνηση που να θέλει να προσφέρει ένα ίσο γήπεδο για όλους και να μην επιτρέπει σε κανέναν να βάζει υπερβολικά γκολ. Αλλά αυτό είναι αδύνατο να συμβεί χωρίς μια επαναστατική αλλαγή από τα κάτω. Και για να ξεκινήσει να συμβαίνει αυτό, θα πρέπει πρώτα σαν τις πύλες του καθαρτηρίου του δάντη, μια ικανή ποσότητα ανθρώπων να αφήσουν πίσω τους κάθε ελπίδα για την επιστροφή στις “καλές” μέρες της “χλιδής” και της Ολυμπιακής δόξας. Κι αυτό είναι μια διαδικασία περισσότερο φαντασιακή παρά οικονομική. Αν και η οικονομία βοηθάει, πρέπει ξανά να αποκτήσουμε τη συνείδηση ενός κοινού μέλλοντος, κι αυτό δεν μπορεί να το προσφέρει στο πιάτο καμία επαναστατική ελίτ.

ΥΓ προς αγανακτισμένους: Ας αντιγράψουμε τα πετυχημένα παραδείγματα του δεκέμβρη. Ακόμα κι ένα τεράστιο πλήθος στο σύνταγμα διαλύεται σχετικά εύκολα μόλις δοθεί η εντολή. Το ίδιο πλήθος χωρισμένο σε 20 διαφορετικούς δήμους είναι αδύνατο να διαλυθεί (άσε που η συζήτηση είναι και πιο ανθρώπινη στις συνελεύσεις όταν αυτές είναι πιο μικρές)
Από τον ένα και μοναδικό techie chan

>

Ιάκωβος Καμπανέλλης  στους στίχους 
και Σταύρος Ξαρχάκος στην μουσική

Πάσα ομοιότητα με σημερινές καταστάσεις, πρόσωπα και πράγματα είναι τυχαία


Η ατζέντα του φόβου

Posted: Νοέμβριος 3, 2010 in Uncategorized

Του Δημήτρη Μυ

Βασικός κρίκος στην αλυσίδα της χειραγώγησης μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Κατά κανόνα χρησιμοποιείται όταν εξαντλούνται οι υποδόριοι μηχανισμοί ελέγχου της. Με άλλα λόγια ο εκφοβισμός εμφανίζεται όταν η εξουσία έχει εξαντλήσει τα αποθέματα πειθούς που μπορεί να χρησιμοποιήσει. Δεν λέμε κάποιο… μυστικό αν υποστηρίξουμε ότι στην υπό χρεοκοπία Ελλάδα ολοένα και λιγότεροι εμφανίζονται διατεθειμένοι να πειστούν πως η πολιτική του Μνημονίου και του ΔΝΤ είναι ο μονόδρομος της σωτηρίας…
Είναι προφανές ότι, όσο μεγαλώνει η δυσαρέσκεια για τις πολιτικές επιλογές της άγριας, δίχως τέλος και προοπτική λιτότητας, τόσο μεγαλύτερες δόσεις φόβου απαιτούνται για την εξασφάλιση της ακινησίας και της σιωπής της κοινωνίας.
Ας μην ξεχνάμε τα πρώτα «επιχειρήματα» της κυβέρνησης προκειμένου να στηρίξει τις επιλογές της: «Δεν θα μπορούσαμε να πληρώσουμε μισθούς και συντάξεις». Τώρα λοιπόν με τον καιρό αποδεικνύεται ότι ο μηχανισμός «στήριξης» λειτουργεί μόνο υπέρ των ευρωπαϊκών τραπεζών και των άλλων πιστωτών. Έτσι κι αλλιώς οι μισθοί, οι μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις και οι θέσεις εργασίας γίνονται στάχτη και μπούρμπερη ακριβώς λόγω του Μνημονίου που συνοδεύει αυτόν τον «μηχανισμό».
Καλό είναι να κρατήσουμε στο μυαλό μας και τον τρόπο με τον οποίο ο ίδιος ο πρωθυπουργός απείλησε με εθνικές εκλογές αν δεν του αρέσει το αποτέλεσμα των επικείμενων αυτοδιοικητικών.
Οι πρωθυπουργικές απειλές υπονοούν την ανάγκη του να απευθυνθεί σε ένα φοβισμένο ακροατήριο, το οποίο ωστόσο δεν προκύπτει από τις δημοσκοπήσεις. Η κοινωνία μπορεί να μοιάζει σιωπηλή, αλλά η «σιωπή» της «ακούγεται» περισσότερο ως οργή παρά σαν φόβος…
Αντιμέτωπη με την πολιτική της πιο άγριας λιτότητας μεταπολεμικά, η οποία συνεχώς γίνεται σκληρότερη, η ελληνική κοινωνία είναι προφανές ότι δεν τρομάζει από τον κρότο των «βεγγαλικών» που στάλθηκαν τις τελευταίες μέρες ταχυδρομικά σε πρεσβείες εντός και κυβερνητικές υπηρεσίες εκτός Ελλάδος. Έχει ωστόσο κάθε λόγο να ανησυχεί για τον τρόπο και τις μεθόδους με τις οποίες θα χρησιμοποιήσει η εξουσία τους δράστες και τις ενέργειές τους. Η αντιτρομοκρατία άλλωστε είναι εξειδικευμένη στην παραγωγή φόβου σε μεγάλες δόσεις.
Κι όπως λέγεται (δικαίως), «ο φόβος φυλάει τα έρμα», τα οποία στην προκειμένη περίπτωση είναι πολλά και με τάση απομάκρυνσης από μεγάλα κομματικά μαντριά.
Ας μην ξεχνάμε ότι την Κυριακή, μια μέρα πριν αρχίσει το μπαράζ εκρήξεων παγιδευμένων δεμάτων, δημοσιευόταν στο «Βήμα της Κυριακής» μια συνέντευξη του αντιπροέδρου της κυβέρνησης Θ. Πάγκαλου, ο οποίος περιέγραφε ως εξής τους παράγοντες αποσταθεροποίησης για τους οποίους μίλησε ο πρωθυπουργός λίγες μέρες πριν, όταν έθετε στην κοινωνία το εκβιαστικό δίλημμά του εν όψει των αυτοδιοικητικών εκλογών:

«Είναι (σ.σ.: αυτοί οι «παράγοντες αποσταθεροποίησης») η όσμωση ενός λόγου ο οποίος αμφισβητεί την κρατική υπόσταση και όχι απλώς την πολιτική της κυβέρνησης και η συντονισμένη χρησιμοποίηση μικρών αλλά πολύ αποτελεσματικών ομάδων, οι οποίες θα διαδηλώνουν ή θα παρεμβαίνουν στη δημόσια ζωή κατά τρόπο που να εξυπηρετεί τη δική τους τάση για επίδειξη».

Η επεξήγηση αυτή εύκολα μπορεί να προκαλέσει την ανησυχία ότι ίσως η κυβέρνηση θελήσει να αξιοποιήσει τις στρακαστρούκες (μέχρι τον προθάλαμο της… Μέρκελ έφτασε η χάρη τους) προκειμένου να πείσει το τσαντισμένο «πόπολο» ότι η χώρα απειλείται με αποσταθεροποίηση.
Οι εποχές είναι και δύσκολες και πονηρές και ας ελπίσουμε η χθεσινή δήλωση του πρωθυπουργού πως «η δημοκρατία μας δεν τρομοκρατείται» να είναι τελεσίδικη. Αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, η κυβέρνηση δεν πρέπει να έχει παράπονο από τη σποραδική αλλά θορυβώδη και κάποτε επώδυνη εμφάνιση τέτοιου είδους ακραίων ενεργειών.
Ήδη η δολοφονία των εργαζομένων στη Marfin αποτέλεσε την ταφόπλακα των πρώτων (και τελευταίων…) μεγάλων κινητοποιήσεων κατά της προσφυγής της Ελλάδας στο ΔΝΤ και των μέτρων που ήταν σίγουρο ότι θα φέρει.


Τώρα το μπαράζ παγιδευμένων επιστολών και δεμάτων έρχεται λίγα μόνο εικοσιτετράωρα μετά την έκφραση «ανησυχίας» του πρωθυπουργού για αποσταθεροποίηση της χώρας αν δεν ψηφιστούν οι υποψήφιοί του στην αυτοδιοίκηση. Μπόνους «επικοινωνιακό» για την κυβέρνηση και η πανεύκολη σύλληψη των δύο νεαρών με όπλα και αλεξίσφαιρα. Τι άλλο θα μπορούσε να χρειάζεται η κυβέρνηση για να υπαινιχθεί μύριους κινδύνους κλείνοντας πονηρά το μάτι στην κατηγορία των ψηφοφόρων που άκρως υποτιμητικά ονομάζονται από δημοσιογράφους και αναλυτές… «νοικοκυραίοι»;

Από το Ποντίκι